Υπάρχουν κάποιες στιγμές, όπου μια εικόνα, περιγράφει καλύτερα την κατάσταση μιας χώρας, από δεκάδες πολιτικές αναλύσεις, τηλεοπτικά πάνελ και δημοσκοπήσεις. Αυτό που εκτυλίχθηκε την Κυριακή 24 Μαΐου στις κερκίδες του ΟΑΚΑ, ήταν μία από αυτές τις στιγμές. Όχι για όσα συνέβησαν μέσα στο γήπεδο, αλλά για όσα έγιναν λίγα μέτρα πιο πέρα, στα επίσημα. Εκεί όπου ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Γρηγόρης Δημητριάδης, βρέθηκαν στο επίκεντρο ενός έντονου επεισοδίου, που γρήγορα μετατράπηκε σε πρώτο θέμα συζήτησης.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, μέσα από δημοσιεύματα και μαρτυρίες, αρχικά υπήρξε έντονη λεκτική αντιπαράθεση ανάμεσα στους δύο άνδρες, με την κατάσταση να ανεβαίνει και να απαιτείται παρέμβαση των ανθρώπων ασφαλείας που βρίσκονταν γύρω τους. Μάλιστα, η ένταση που ξέφυγε από το επίπεδο μιας απλής αντιπαράθεσης, με ακραίες ύβρεις και καταδικαστέες πράξεις βίας, ενώ η υπόθεση οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη για διερεύνηση των πραγματικών περιστατικών. Την ίδια ώρα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον, προκάλεσε και η εικόνα που υπήρξε γύρω από τους πρωταγωνιστές του επεισοδίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, την ασφάλεια του Γρηγόρη Δημητριάδη αποτελούσαν άνδρες της ΕΚΑΜ, ενώ στην πλευρά του Βαγγέλη Μαρινάκη, βρίσκονταν άνθρωποι από τη φρουρά του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.
Η σκηνή, από μόνη της, είχε έντονο συμβολισμό. Και ίσως γι’ αυτό να προκάλεσε τόση συζήτηση. Γιατί εδώ, δεν μιλάμε για δύο τυχαίους ανθρώπους, που αντάλλαξαν βαριές κουβέντες σε μια εξέδρα γηπέδου, αλλά για δύο σημαίνοντα πρόσωπα της δημόσιας και επιχειρηματικής ζωής του τόπου.
Μια σύγκρουση που δεν ξεκίνησε στο ΟΑΚΑ
Θα ήταν αφελές να πιστέψει κάποιος, ότι όλα γεννήθηκαν εκείνη τη στιγμή. Το ΟΑΚΑ δεν δημιούργησε τη σύγκρουση. Απλώς, έγινε το σκηνικό, στο οποίο αυτή εμφανίστηκε δημόσια.
Εδώ και αρκετό διάστημα, είναι γνωστό ότι υπήρχαν σοβαρές τριβές, ανάμεσα στον Βαγγέλη Μαρινάκη και πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η υπόθεση των παρακολουθήσεων, πολιτικές και επιχειρηματικές αντιπαραθέσεις, αλλά και οι εξελίξεις γύρω από την υπόθεση της δολοφονίας του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη, δημιούργησαν ένα κλίμα έντασης που φαινόταν να συσσωρεύεται εδώ και καιρό.
Στον δημόσιο διάλογο, διατυπώθηκαν ισχυρισμοί, ότι η ρήξη ανάμεσα στις δύο πλευρές, οξύνθηκε μετά τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών και τις αναφορές περί παρακολούθησης του Βαγγέλη Μαρινάκη. Στη συνέχεια, η υπόθεση Λυγγερίδη και η διερεύνηση ευρύτερων πτυχών της οπαδικής βίας, πρόσθεσαν νέα στοιχεία σε ένα ήδη τεταμένο περιβάλλον. Ωστόσο, όταν γίνεται αναφορά σε τέτοιες υποθέσεις, η διάκριση ανάμεσα σε γεγονότα, δημόσιες καταγγελίες και δικασικά δεδομένα, είναι απαραίτητη. Η Δικαιοσύνη είναι αυτή που αποδίδει ευθύνες και όχι οι εντυπώσεις ή οι φήμες.
Πρόσωπα με δημόσιο αποτύπωμα
Οι δύο πρωταγωνιστές του επεισοδίου, δεν βρέθηκαν τυχαία στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, είχε απασχολήσει έντονα τη δημόσια συζήτηση λόγω της υπόθεσης Noor 1, για την οποία τελικά αθωώθηκε. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, από την άλλη, συνδέθηκε πολιτικά με την υπόθεση των υποκλοπών και του Predator, που αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες πολιτικές κρίσεις των τελευταίων ετών. Μάλιστα, σε πρόσφατη δημόσια τοποθέτησή, του είχε δηλώσει ότι δεν γνώριζε το περιεχόμενο των παρακολουθήσεων και ότι ο ρόλος του περιοριζόταν στη μεταφορά πληροφοριών προς τον πρωθυπουργό.
Αυτά, δεν αναφέρονται για να στηθεί κάποιο λαϊκό δικαστήριο. Αναφέρονται, επειδή εξηγούν, γιατί ένα περιστατικό σαν αυτό, δεν αντιμετωπίστηκε ως ένας απλός καβγάς. Όταν πρόσωπα που βρίσκονται τόσο κοντά σε κέντρα πολιτικής, οικονομικής και επικοινωνιακής ισχύος, συγκρούονται δημόσια, η εικόνα αποκτά αναπόφευκτα μεγαλύτερο βάρος.
Η χουλιγκανοποίηση της δημόσιας ζωής
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, δεν είναι οι φωνές, ούτε οι βαριές εκφράσεις που ακούστηκε ότι ειπώθηκαν. Η ελληνική κοινωνία, έχει συνηθίσει να παρακολουθεί εντάσεις. Έχει συνηθίσει τους υψηλούς τόνους, την τοξικότητα και τις καθημερινές συγκρούσεις. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται στη μεταφορά μιας λογικής οπαδισμού, σε κάθε πλευρά της δημόσιας ζωής. Στην αντίληψη ότι υπάρχουν μόνο στρατόπεδα, μόνο δικοί μας και απέναντι, μόνο νικητές και ηττημένοι. Ότι κάθε διαφωνία, πρέπει να μετατρέπεται σε πόλεμο και κάθε αντιπαράθεση, σε παράσταση ισχύος.
Η χουλιγκανοποίηση της δημόσιας ζωής, δεν αρχίζει στις εξέδρες. Αρχίζει, όμως, όταν η κοινωνία βλέπει ότι οι κανόνες μοιάζουν να εφαρμόζονται διαφορετικά, για διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Όταν δημιουργείται η αίσθηση, ότι πίσω από τους θεσμούς, λειτουργούν μηχανισμοί, σχέσεις και δίκτυα επιρροής που δεν είναι ορατά στους πολλούς. Όταν οι κοινωνικά ισχυροί, νιώθουν άτρωτοι.
Και κάπου εκεί αρχίζει η παραίτηση από τα κοινά και αποπολιτικοποίηση. Ο πολίτης παύει να σοκάρεται, συνηθίζει. Συνηθίζει τις βαριές κουβέντες, τις σκηνές έντασης και την ιδέα, ότι πίσω από τις επίσημες δηλώσεις, υπάρχει ένας άλλος κόσμος, με δικούς του κανόνες και δικούς του συσχετισμούς. Και ίσως αυτή να είναι τελικά, η μεγαλύτερη αθλιότητα του συστήματος. Όχι ότι υπάρχουν συγκρούσεις, αλλά ότι αρχίζουμε να θεωρούμε φυσιολογική την εικόνα τους.
About The Author
