Ημέρες τώρα, θέλω να τοποθετηθώ για την υπόθεση της 19χρονης στο Αργοστόλι. Παρακολουθώ τις εξελίξεις, ακούω συζητήσεις, διαβάζω σχόλια σε αναρτήσεις. Για κάποιους, η Μυρτώ είναι «άγγελος». Για άλλους, «δαίμονας». Για εμένα, μια νεκρή. Μία κοπέλα, που την «σκότωσε» η ίδια η κοινωνία που την διαμόρφωσε.
Οι μαρτυρίες για ουσίες, ομαδικές συνευρέσεις, ερωτικά ραντεβού επί πληρωμή, λογαριασμούς σε OnlyFans, παρέες με παρενδυτικούς και παραβατικά στοιχεία, δένουν σιγά – σιγά. Εφόσον, φυσικά, επαληθευτούν.
Παρ’ όλα αυτά, ελάχιστα έχουν σημασία τα παραπάνω, μπροστά στον θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Ούτε ο θεός την πήρε «γιατί έπρεπε», ούτε αθώα ήταν, καθώς φαίνεται. Ήξερε τι έκανε και γιατί. Δεν είχε το ακαταλόγιστο ενός παιδιού. Ούτε το ότι είχε OnlyFans από την ηλικία των 14, δεν με ξαφνιάζει. Γιατί βλέπω. Γιατί ξέρω και παρατηρώ καθημερινά τι γίνεται γύρω μου.
Όταν ακούς 15χρονα, να μιλάνε για κ#κες και π@ρτ#ύζες. Όταν βλέπεις όμορφα κορίτσια -εσχάτως και αγόρια- να κάνουν έντονη νυχτερινή ζωή και να πηγαίνουν πολυτελές διακοπές, αν και μεγάλωσαν από φτωχές οικογένειες και δεν έχουν δουλέψει μια ώρα, «μυρίζει» βίζιτα. «Μυρίζει» νταλαβέρια. «Μυρίζει» παρανομία.
Ποιος φταίει; Η οικογένεια; Το σχολείο; Οι παρέες; Η κοινωνία; Η απάντηση είναι απλή και άβολη: όλοι. Εμείς. Γιατί όταν ζεις σε μια υλιστική κοινωνία που βάζει πάνω απ’ όλα το εύκολο χρήμα και την καλοπέραση, αυτά θα συμβαίνουν.
Εμείς «γεννήσαμε» τη Μυρτώ και τον κύκλο της. Εμείς και τον 66χρονο που πλήρωνε για «υλικό». Εμείς και την αρρωστημένη περιέργεια της «κλειδαρότρυπας». Εμείς και την κανονικοποίηση της παρακμής.
Εμείς, «γεννάμε» και «σκοτώνουμε» αυτούς τους ανθρώπους. Οι «φίλοι» που την άφησαν να πεθαίνει αντί να καλέσουν βοήθεια. Ο 23χρονος παρενδυτικός που, όπως ισχυρίστηκε, προτίμησε να ξεβαφτεί αντί να ασχοληθεί με μια ζωή που έσβηνε. Και ο παραβατικός πρώην αρσιβαρίστας, που την άφησε σε ένα παγκάκι σαν να ήταν αντικείμενο. Όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας.
Για το αν οι γονείς γνώριζαν, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Σε μια μικρή κοινωνία, όμως, που μέχρι και οι τοίχοι έχουν αυτιά, δύσκολα τέτοια «μυστικά» μένουν κρυφά. Κάτι θα είχε φανεί. Κάτι θα είχε ακουστεί. Κάτι θα είχε υποψιαστεί κάποιος και θα το είχε «σφυρίξει.»
Όσο για τα περιβόητα «κυκλώματα», αν ισχύουν, η κατάληξη είναι σχεδόν πάντα η ίδια. Απλώς, εδώ ήρθε νωρίτερα, με τη μοιραία δόση. Το γνωστό μοτίβο: προβληματικό περιβάλλον, ουσίες, εκμετάλλευση. Με ή χωρίς συναίνεση.
Ωστόσο, όλα ξεκινούν από τα βασικά. Από το σπίτι. Από τους δεσμούς. Όσο πιο υγιείς είναι, τόσο πιο δύσκολα χάνεται κάποιος. Μετά έρχεται το σχολείο — όχι μόνο για γνώσεις, αλλά για αξίες. Και τέλος, έρχεται η κοινωνία. Με γνωστούς και αγνώστους. Να βοηθούν, όσους έχουν ανάγκη.
Δυστυχώς, στην περίπτωση της Μυρτούς, τίποτα δεν λειτούργησε. Έσβησε νωρίς το «καντήλι» της. Έφυγε, άδοξα. Και όχι, δεν θα την λυπηθώ, ούτε θα την κατηγορήσω, όπως κάνουν πολλοί. Γιατί, ήξερε τι έκανε. Γιατί, έτσι «έμαθε» από την ανθρωποβόρα κοινωνία μας και έτσι έπραξε. Και εν τέλει, εμείς, την «σκοτώσαμε».
About The Author
