Πρόκειται για ειδήσεις, που σπάνια μαθαίνει κανείς στην Ελλάδα, καθώς λίγα μέσα ενημέρωσης τολμούν να παρεκκλίνουν από την κυρίαρχη γραμμή πληροφόρησης των καθεστωτικών ΜΜΕ, τα οποία, μέρα και νύχτα, προπαγανδίζουν υπέρ των ανοικτών συνόρων και της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Κι όμως, από το Μπέλφαστ μέχρι την Πρετόρια και από τις ΗΠΑ μέχρι την Ιαπωνία, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν και αντιδρούν απέναντι στον πολυφυλετισμό και στις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, που, πραγματοποιούνται ερήμην των τοπικών κοινωνιών και μεταβάλλουν ριζικά τον χαρακτήρα των χωρών τους.
Τις τελευταίες εβδομάδες, νέο κύμα επιθέσεων σαρώνει τη Νότια Αφρική, με μετανάστες από άλλες αφρικανικές χώρες, αλλά και κοινότητες ασιατικής καταγωγής, να βρίσκονται στο στόχαστρο επιθέσεων, λεηλασιών, εκφοβισμών, ακόμα και δολοφονιών. Η κατάσταση, έχει ήδη οδηγήσει χιλιάδες ανθρώπους, στην εγκατάλειψη των σπιτιών και των επιχειρήσεών τους, ενώ αρκετές κυβερνήσεις της Αφρικής οργανώνουν επιχειρήσεις επαναπατρισμού των πολιτών τους.
Η οργάνωση – προκάλυμμα, πίσω από τις επιθέσεις
Στο επίκεντρο των εξελίξεων, βρίσκεται η οργάνωση «March and March», η οποία πραγματοποιεί κινητοποιήσεις, σε μεγάλες πόλεις της χώρας, μεταξύ των οποίων το Γιοχάνεσμπουργκ, η Πρετόρια και το Ντέρμπαν. Τα μέλη της, ζητούν την απομάκρυνση όλων των παράνομων μεταναστών, μέχρι τις 30 Ιουνίου, υποστηρίζοντας ότι η ανεξέλεκτη, μη-νόμιμη μετανάστευση, φέρνει εγκληματικότητα και ανεργία, ενώ επιβαρύνει την οικονομία και τις δημόσιες υπηρεσίες.
Παρότι η οργάνωση, αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή σε βίαιες ενέργειες, διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επισημαίνουν ότι οι κινητοποιήσεις της, συχνά συνοδεύονται από επιθέσεις σε κατοικίες, καταστήματα και πρόχειρους καταυλισμούς μεταναστών.
Χιλιάδες μετανάστες σε φυγή
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη στο Ντέρμπαν, όπου περισσότεροι από 3.000 πολίτες του Μαλάουι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους και φιλοξενούνται σε πρόχειρους χώρους προστασίας. Ανάλογη είναι η εικόνα και για πολίτες από τη Νιγηρία, τη Γκάνα, τη Μοζαμβίκη και τη Ζιμπάμπουε, οι οποίοι εγκαταλείπουν τη χώρα, φοβούμενοι νέα επεισόδια.
Η Νιγηρία, έχει ήδη επαναπατρίσει εκατοντάδες πολίτες της, ενώ περίπου 1.000 ακόμη έχουν εκδηλώσει πρόθεση να επιστρέψουν. Παρόμοιες κινήσεις έχουν δρομολογήσει και άλλες αφρικανικές χώρες, καθώς η ανασφάλεια μεγαλώνει.
Μαρτυρίες από τα θύματα
Οι μαρτυρίες των θυμάτων, αποτυπώνουν το κλίμα τρόμου που επικρατεί. Μετανάστες καταγγέλλουν, ότι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, αναγκάστηκαν να κρυφτούν σε λόφους και θαμνώδεις περιοχές για να γλιτώσουν από επιθέσεις, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις, ομάδες πολιτών ζητούσαν από ξένους να επιδείξουν έγγραφα παραμονής, χωρίς καμία νόμιμη αρμοδιότητα.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της 33χρονης Princess Adjei από τη Γκάνα. Αν και ζει στη Νότια Αφρική από μικρή ηλικία και μιλά άπταιστα τη γλώσσα ζουλού, είδε το κομμωτήριό της να λεηλατείται και ανθρώπους από το κοινωνικό της περιβάλλον, να της ζητούν να «επιστρέψει στη χώρα της».
Τουλάχιστον πέντε νεκροί
Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής αναφορές, τουλάχιστον πέντε άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, σε περιστατικά που συνδέονται με τις επιθέσεις. Η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης, κάνει λόγο για πολίτες της που σκοτώθηκαν σε ξενοφοβικά επεισόδια, ενώ στο Mossel Bay, έχουν καταγραφεί πυρπολήσεις κατοικιών και παραπηγμάτων, αναγκάζοντας εκατοντάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν την περιοχή.
Η Human Rights Watch, κατηγορεί τις νοτιοαφρικανικές αρχές, ότι δεν έχουν λάβει επαρκή μέτρα για την αντιμετώπιση ομάδων αυτόκλητων σωτήρων και ζητά προστασία των ξένων υπηκόων, πλήρη διερεύνηση των επιθέσεων και απόδοση ευθυνών στους δράστες.
Η οργάνωση, υπενθυμίζει ότι η Νότια Αφρική έχει βρεθεί και στο παρελθόν αντιμέτωπη με κύματα αντι-μεταναστευτικής βίας. Ενδεικτικά, το 2008, 62 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, σε εκτεταμένες ταραχές που είχαν συγκλονίσει τη χώρα.
Τα μέτρα Ramaphosa και οι αντιδράσεις
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο πρόεδρος Cyril Ramaphosa, ανακοίνωσε αυστηρότερα μέτρα για την αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης, ενίσχυση των συνοριακών ελέγχων, δημιουργία ειδικών δικαστηρίων για ταχύτερες απελάσεις και αυστηρές κυρώσεις σε εργοδότες, που απασχολούν παράνομους μετανάστες.
Παράλληλα, κάλεσε τους πολίτες να μην παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους. Ωστόσο, οι αντι-μεταναστευτικές οργανώσεις, θεωρούν ανεπαρκείς τις κυβερνητικές παρεμβάσεις, ενώ οργανώσεις μεταναστών, υποστηρίζουν ότι η έμφαση στην παράτυπη μετανάστευση, δεν συνοδεύεται από ουσιαστική προστασία των θυμάτων.
Η κρίση παίρνει διεθνείς διαστάσεις
Η κρίση, αποκτά πλέον και διπλωματικές διαστάσεις. Η Γκάνα, εξετάζει ακόμη και προσφυγή σε διεθνή δικαστήρια, ζητώντας αποζημιώσεις για τους πολίτες της, ενώ η Νιγηρία, έχει προειδοποιήσει για πιθανές διπλωματικές αντιδράσεις, εάν συνεχιστούν οι επιθέσεις.
Παράλληλα, η Αφρικανική Ένωση, καλείται να παρέμβει, καθώς αρκετές χώρες κατηγορούν τη Νότια Αφρική, ότι αδυνατεί να προστατεύσει επαρκώς τους ξένους υπηκόους, που διαμένουν στην επικράτειά της.
Οι βαθύτερες αιτίες πίσω από την έκρηξη βίας
Αναλυτές, εκτιμούν, ότι πίσω από τη νέα έκρηξη βίας, βρίσκεται ένας συνδυασμός βαθιών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων. Η υψηλή ανεργία, η φτώχεια, οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και η πολιτική εκμετάλλευση του μεταναστευτικού, ενόψει των τοπικών εκλογών του Νοεμβρίου, δημιουργούν ένα εκρηκτικό περιβάλλον, στο οποίο οι μετανάστες μετατρέπονται σε εύκολους στόχους και αποδιοπομπαίους τράγους.
Καθώς πλησιάζει η προθεσμία της 30ής Ιουνίου, που έχουν θέσει αντι-μεταναστευτικές ομάδες, οι φόβοι για νέα κλιμάκωση εντείνονται. Για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν εδώ και χρόνια στη Νότια Αφρική, η χώρα που θεωρούσαν πατρίδα και τόπο προοπτικής έχει μετατραπεί σε πεδίο φόβου, αβεβαιότητας και αναγκαστικής φυγής.
Λευκή Γενοκτονία ή απλές διώξεις;
Οι εντάσεις αυτές, αναζωπυρώνουν την συζήτηση, που αφορά τους διωγμούς των Λευκών Αφρικάνερς, από την ανάληψη της εξουσίας από τον Νέλσον Μαντέλα το 1994, μέχρι σήμερα.
Οι Αφρικάνερ, γνωστοί και ως Μπόερς, ήταν Δυτικοευρωπαίοι, που εγκαταστάθηκαν στο νότιο άκρο της Αφρικής στα μέσα του 17ου αιώνα». Εθνοτικά ήταν ένα μείγμα Ολλανδών (34,8%), Γερμανών (33,7%) και Γάλλων (13,2%) εποίκων που σχημάτισαν μια «μοναδική πολιτιστική ομάδα», ταυτισμένη «απόλυτα με το αφρικανικό έδαφος».
Το επινοημένο αυτό έθνος, αποτέλεσε κοιτίδα πολιτισμού, οικονομικής άνθισης και ειρηνικής διαβίωσης σχεδόν επί τρεις αιώνες, μέχρι που το 1994, το πρώην μαρξιστικό κόμμα ANC, υπό το Νέλσον Μαντέλα, κέρδισε τις εκλογές και τερμάτισε το λεγόμενο καθεστώς του «άπαρτχαϊντ». Έκτοτε, ένοπλες συμμορίες μαύρων που εν μια νυκτί, ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να καταπατούν τις μεγάλες εκτάσεις γης των Αφρικάνερς και να διαπράττουν μαζικές δολοφονίες σε βάρος, γεγονότα που οδήγησαν στην βίαιη εκδίωξη των περισσοτέρων από αυτών.
Αυτή τη στιγμή, οι Αφρικάνερ, αριθμούν περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια, σε έναν πληθυσμό άνω των 60 εκατομμυρίων, δηλαδή περίπου το 4%. Από όλους τους γνωστούς πολιτικούς του εξωτερικού, μόνο ο Ντόναλντ Τραμπ, έχει αναφερθεί στην συστηματική εξαφάνιση των Αφρικάνερ αγροτών, ενώ τα τελευταία τριάντα χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες λευκοί Νοτιοαφρικανοί, έχουν μεταναστεύσει προς χώρες όπως η Αυστραλία, η Βρετανία, η Νέα Ζηλανδία και ο Καναδάς, επικαλούμενοι λόγους όπως η εγκληματικότητα, η οικονομική αβεβαιότητα, οι πολιτικές ανακατατάξεις και οι ανησυχίες για το μέλλον της χώρας.
Παράλληλα, οι επιθέσεις μαύρων σε αγροκτήματα και οι δολοφονίες Λευκών αγροτών, έχουν αποτελέσει αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς. Ορισμένες οργανώσεις κάνουν λόγο για στοχευμένη βία κατά λευκών αγροτών, ενώ η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής και αρκετοί αναλυτές, υποστηρίζουν ότι τα περιστατικά αυτά, εντάσσονται στο γενικότερο πρόβλημα της υψηλής εγκληματικότητας που πλήττει τις τοπικές εθνοτικές ομάδες.
About The Author
