Εικόνες βγαλμένες από μια woke δυστοπία, κατέκλυσαν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις 12 Σεπτεμβρίου: Πλήθος ανθρώπων με μάσκες σκύλων, λουριά, κολάρα και ειδικές στολές, περπατούσε οργανωμένα στο κέντρο του Βερολίνου.
Ήταν το λεγόμενο Puppy Walk, το οποίο είχε προαναγγελθεί από την κοινότητα PupPlayBerlin για τις 10 το πρωί, με αφετηρία το Neptunbrunnen, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Folsom Europe, ενώ, λίγο αργότερα, άρχιζε και το μεγάλο fetish street fair στο Schöneberg.
Η χρονική συγκυρία, προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, το Βερολίνο, γέμισε από διαδηλώσεις κατά της AfD και της ριζοσπαστικής Δεξιάς.
Σύμφωνα με την αστυνομία, περίπου 18.000 πολίτες και 32.000, σύμφωνα με τους διοργανωτές, συμμετείχαν στη μεγάλη «Sterndemo», με τελικό προορισμό το Rotes Rathaus. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κάποιο τεκμήριο, ότι το Puppy Walk ήταν αντι-AfD διαδήλωση: Οι δύο εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν την ίδια ημέρα, αλλά είχαν διαφορετικούς διοργανωτές και πρόγραμμα. Το μόνο σίγουρο, όπως θα δείτε στην συνέχεια, είναι ότι οι αυτοαποκαλούμενοι «σκυλάνθρωποι» -όπως και οι υποστηρικτές των ταυτοτήτων φύλου- συμβάλλουν στην ισχυροποίηση της AfD, ως δείγματα πολιτισμικής παρακμής, που χρειάζονται άμεση θεραπεία.
Ποιοι είναι οι «σκυλάνθρωποι»;
Πρόκειται για τους συμμετέχοντες στο λεγόμενο human pup ή puppy play, μια υποκουλτούρα, στην οποία άνθρωποι, υιοθετούν τον ρόλο και τις συμπεριφορές… σκύλου.
Φορούν μάσκες, κολάρα και λουριά, μπορεί να κινούνται στα τέσσερα, να γαβγίζουν ή να δημιουργούν «αγέλες». Μάλιστα, πολύ συχνά, υπάρχει και ένας handler, ο οποίος αναλαμβάνει τον ρόλο του ιδιοκτήτη ή καθοδηγητή. Για ορισμένους, πρόκειται για ένα «αθώο» παιχνίδι ρόλων και κοινωνικοποίηση, ενώ για άλλους έχει σαφώς σεξουαλική ή BDSM διάσταση.
Οι ιστορικές ρίζες του, βρίσκονται στην gay leather και BDSM υποκουλτούρα. Μελέτες το χαρακτηρίζουν «μεταμοντέρνα υποκουλτούρα», η οποία ξεκίνησε από μια έντονα σεξουαλικοποιημένη ανδρική gay σκηνή και σταδιακά απέκτησε και μη σεξουαλικές, κοινωνικές εκφάνσεις.
Η σύνδεση με τον ΛΟΑΤΚΙ χώρο, παραμένει έντονη και καθοριστική: σε διεθνή έρευνα 733 συμμετεχόντων, το 64,4% των «σκυλάνθρωπων», δήλωσαν γκέι ή λεσβίες, 14,2% αμφιφυλόφιλοι, 8,6% πανσέξουαλ και μόλις 3% ετεροφυλόφιλοι.
Μια νέα «woke» ταυτότητα;
Το προβληματικό αυτό φαινόμενο, έχει ιδιαίτερη απήχηση στους νεότερους. Στην ίδια έρευνα, το 58% ήταν ηλικίας 18 έως 30 ετών, ενώ η μικρότερη ηλικία, συνδεόταν στατιστικά, με μεγαλύτερη πιθανότητα αυτοπροσδιορισμού ως pup.
Αυτό δεν αποδεικνύει ότι είναι αποκλειστικά «μόδα της Gen Z», δείχνει όμως την ισχυρή παρουσία νεαρών ενηλίκων και εξηγεί -εν μέρει- τη μεγάλη εξάπλωσή του μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης.
Από συντηρητική σκοπιά, το puppy play, παρουσιάζεται συχνά ως ακόμη μία έκφανση της λεγόμενης «woke» κουλτούρας, δηλαδή μιας διαρκούς διεύρυνσης του αυτοπροσδιορισμού γύρω από φύλο, σεξουαλικότητα και προσωπική ταυτότητα. Οι επικριτές του βλέπουν -και ορθώς- μια συνέχεια, ανάμεσα στον πολλαπλασιασμό των έμφυλων ταυτοτήτων και την ανάδειξη ζωικών περσόνων, ως στοιχείων της προσωπικότητας.
Σύμφωνα με κοινωνιολόγους, πρόκειται για διαφορετικά φαινόμενα: Το pup, δεν θεωρείται ταυτότητα φύλου, ούτε σημαίνει ότι ο συμμετέχων πιστεύει κυριολεκτικά πως είναι σκύλος. Μάλιστα, η αποκλειστική ταύτιση με ζώα, αφορά κυρίως διαφορετικές -πιο ακραίες- κοινότητες, όπως οι therians (θηριανοί).
Η δημόσια παρουσία των pups, είναι ιδιαίτερα έντονη σε ΛΟΑΤΚΙ+ εκδηλώσεις. Μάλιστα, στο Βερολίνο, οι ομάδες τους εμφανίζονται όλο και συχνότερα σε πολιτικές συγκεντρώσεις.
Έτσι, υπάρχει μια πραγματική κοινωνική επαφή, με ψευτο-προοδευτικούς και αντιδεξιούς χώρους. Αυτό, φυσικά, δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι όλοι οι «σκυλάνθρωποι», αποτελούν οργανωμένο πολιτικό «κίνημα της Άκρας Αριστεράς», όσο κι αν η συγκεκριμένη υποκουλτούρα, έχει γίνει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα των σύγχρονων δυτικών πολιτισμικών αντιπαραθέσεων.
Για πολλούς ανθρώπους, οι «σκυλάνθρωποι» και οι «θηριανοί», αποτελούν σύγχρονα πολιτιστικά παράγωγα της παρηκμασμένης Δύσης. Εμείς, θα το πάμε ένα βήμα παραπέρα: αυτές οι woke μοδίτσες, έχουν άρωμα… «Βαϊμάρης».
Θυμίζουν, με λίγα λόγια, εκείνη την -τουλάχιστον- «μπερδεμένη» ιστορική περίοδο της Γερμανίας του Μεσοπολέμου, όταν η ανηθικότητα είχε υπερβεί τα επίπεδα και υπήρχαν ακόμα και οίκοι ανοχής, με… νάνους, ζώα και παιδιά. Ας ελπίσουμε η Δύση, να βάλει γρήγορα μυαλό, πριν να είναι πολύ αργά.
