Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με το γνωστό μενού: Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, επιδόματα, φθηνότερο ρεύμα, φθηνότερη στέγη, 120 δόσεις, φόροι στους πλούσιους και, φυσικά, έναν «δημοσιονομικό χώρο» που εμφανίζεται κάθε φορά που χρειάζεται να πληρωθεί ο λογαριασμός. Όλα ωραία, όλα κοινωνικά, όλα… πατριωτικά. Μόνο που λείπει μια μικρή λεπτομέρεια: Ποιος θα τα πληρώσει;
Το νέο οικονομικό πρόγραμμα που παρουσίασε ο ψευτοπαλληκαράς, με το ψευδώνυμο… «Ζήκος», ομοιάζει περισσότερο με κατάλογο ευχών, παρά με σχέδιο παραγωγής πλούτου.
Κατώτατος μισθός στα 1.000 ευρώ, μέσος μισθός στα 1.800, ρεύμα φθηνότερο κατά 30%, 50.000 προσιτές κατοικίες. Φυσικά, εάν υπήρχε κάποιο κουμπί «ευημερία», προφανώς θα το είχαμε πατήσει όλοι εδώ χρόνια. Τα ευχολόγια είναι το μόνο εύκολο.
Το δύσκολο είναι να εξηγείς με πειστικούς αριθμούς και εφαρμόσιμα μετρα, που θα βρεις τα χρήματα.
Ο Τσίπρας μιλά για 7,39 δισ. ευρώ, για νέες παροχές και για «πατριωτική εισφορά» στους πλουσιότερους. Κάπου το έχουμε ξανακούσει αυτό.
Και πράγματι, ο ίδιος φρόντισε να μας θυμίσει το 2015, επαναφέροντας το «πρόγραμμα ρυθμίσεων» εκείνης της περιόδου.
Ατυχής έμπνευση. Γιατί το 2015, δεν θυμίζει μόνο 120 δόσεις. Θυμίζει τράπεζες κλειστές, capital controls, νέο Μνημόνιο και μια οικονομία που δοκίμασε στην πράξη, το πόσο κοστίζουν οι «ηρωικές διαπραγματεύσεις».
Και τότε, βέβαια, το παραμύθι ήταν πως θα πληρώσουν οι πλούσιοι, οι ολιγάρχες και τα μεγάλα συμφέροντα.
Τελικά, όμως, τον λογαριασμό τον πλήρωσε η μεσαία τάξη. Ελεύθεροι επαγγελματίες, μικρομεσαίοι, ιδιοκτήτες και μισθωτοί, στριμώχτηκαν από φόρους και εισφορές. Ενώ οι πλούσιοι έμειναν ανεπηρέαστοι.
Ακριβώς έτσι χτίστηκαν και τα περίφημα υπερπλεονάσματα: Με γερή αφαίμαξη της πραγματικής οικονομίας και με δημόσιες επενδύσεις που συχνά έμεναν πίσω.
Σήμερα ακούμε ξανά την ίδια μουσική, με λίγο πιο σύγχρονη ενορχήστρωση. Περισσότερες παροχές, περισσότερη αναδιανομή, περισσότερη φορολογία κάπου «ψηλά» και αόριστα. Όμως το κρίσιμο ερώτημα μένει αναπάντητο: Πώς θα γίνει η χώρα πραγματικά πλουσιότερη και ο λαός της θα ζήσει -επιτέλους- με αξιοπρέπεια;
Εκεί ο Τσίπρας είχε ελάχιστα να πει. Καμία κεντρική στρατηγική για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και του ορυκτού πλούτου της χώρας, εφόσον οι έρευνες επιβεβαιώσουν εμπορικά κοιτάσματα.
Δηλαδή, ούτε κουβέντα για μια πιθανή πηγή νέων εθνικών εσόδων, που θα μπορούσαν να στηρίξουν μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές και επενδύσεις χωρίς οργανωμένη φοροληστεία.
Γιατί το πρόβλημα των Ελλήνων πολιτικών, δεν είναι ότι δεν ξέρουν να μοιράζουν υποσχέσεις. Είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει να παράξουν πλούτο για τις πλατιές λαϊκές μάζες. Δηλαδή, για την κατώτερη και μεσαία τάξη, που μαστίζονται από ακρίβεια, χαμηλούς μισθούς και υπερφορολόγηση.
Και γι’ αυτό, δεν χρειάζεται άλλο ένα «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης». Χρειάζεται ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα και τους Έλληνες, με κοινωνική πολιτική και πατριωτικό προσανατολισμό.
