Η νέα σύγκρουση Ιταλίας – Γερμανίας για το μεταναστευτικό, φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα ερώτημα που εδώ και τουλάχιστον 15 έτη, η πολιτική ελίτ της Ευρώπης αποφεύγει να απαντήσει: Ποιος ελέγχει τις ΜΚΟ που επιχειρούν στη Μεσόγειο και πού τελειώνει η διάσωση και αρχίζει η διευκόλυνση της παράνομης μετανάστευσης; Για την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, τρεις χώρες που φυλάνε τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και σηκώνουν στην πλάτη τους όλο το βάρος της παράνομης μετανάστευσης, το ζήτημα αφορά ευθέως εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.
Η Ιταλία λέει «Basta!»
Όλα ξεκίνησαν, όταν πριν λίγες ημέρες η Γερμανία ζήτησε την επιστροφή στην Ιταλία λαθρομεταναστών που εισήλθαν αρχικά από ιταλικό έδαφος και στη συνέχεια μετακινήθηκαν βορειότερα, με την κυβέρνηση της Μελόνι αρνείται να δεχθεί τις συγκεκριμένες επιστροφές και να απαντά στο Βερολίνο βάζοντας στο τραπέζι τον -τουλάχιστον ύποπτο- ρόλο των γερμανικών ΜΚΟ.
Συγκεκριμένα, ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Πιαντεντόζι, δήλωσε ότι από τις αρχές του 2026 περισσότεροι από 2200 άνθρωποι έχουν αποβιβαστεί στην Ιταλία μέσω πλοίων γερμανικών ΜΚΟ και περισσότεροι από 500 μετά τις 12 Ιουνίου. Τα συνολικά στοιχεία που επικαλείται το ιταλικό υπουργείο Εσωτερικών, είναι ακόμη πιο εντυπωσιακά: Από τον Οκτώβριο του 2022, 22.513 από τους 42.338 λαθρομετανάστες που αποβιβάστηκαν έπειτα από επιχειρήσεις ΜΚΟ μεταφέρθηκαν από γερμανικές οργανώσεις. Δηλαδή ποσοστό περίπου 53%.
Και το παράδοξο είναι προφανές. Το Βερολίνο ζητά από τη Ρώμη να πάρει πίσω μετανάστες, την ώρα που οργανώσεις με έδρα τη Γερμανία, μεταφέρουν συστηματικά χιλιάδες ανθρώπους στα ιταλικά λιμάνια, σε αγαστή συνεργασία με δουλεμπορικά δίκτυα, που κινούνται από τη Λιβύη και την Τουρκία.
Φυσικά, δεν πρόκειται για έναν χώρο χωρίς κρατική χρηματοδότηση. Η γερμανική κυβέρνηση, έχει επιβεβαιώσει επίσημα ότι χρηματοδότησε οργανώσεις θαλάσσιας διάσωσης, ενώ μόνο το 2024 οργανώσεις με έδρα τη Γερμανία δήλωσαν 3.613 διασώσεις και το 2025 5.555. Κι εδώ, δεν λαμβάνουμε υπόψιν τις χρηματοδοτήσεις από ψευτοανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως η Open Society του ιδρύματος Soros, ακόμη και τζιχαντιστικά δίκτυα, που έχουν ως στόχο την δημογραφική αλλοίωση της Ευρώπης και την Αντικατάσταση του Λευκού γηγενούς πληθυσμού, από αφροασιατικές μουσουλμανικές ορδές.
Οι προειδοποιήσεις υπήρχαν εδώ και χρόνια
Εδώ και μια δεκαετία, όσοι ζητούσαν έλεγχο της δράσης ορισμένων ΜΚΟ, συχνά αντιμετωπίζονταν στην καλύτερη ως «συνωμοσιολόγοι» και στην χειρότερη ως «ακροδεξιοί», «ρατσιστές» κλπ. Όμως ήδη από το 2017, η ίδια η Frontex κατέγραφε ότι η παρουσία πολιτικών διασωστικών σκαφών κοντά στα λιβυκά χωρικά ύδατα εκλαμβανόταν από δίκτυα διακινητών ως… «pull factor».
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό, είναι επίσημο ευρωπαϊκό έγγραφο της ίδιας περιόδου: οι διακινητές άρχισαν να χρησιμοποιούν φθηνότερες και εντελώς αναξιόπλοες λέμβους, υπολογίζοντας ότι οι επιβαίνοντες θα εντοπιστούν και θα περισυλλεγούν κοντά στη Λιβύη ή το Αιγαίο, ενώ άρχισαν και οι πρώτες καταγραφές για -γερμανικές κυρίως- ΜΚΟ, που συνεργάζονταν με δουλεμπορικά δίκτυα, λειτουργώντας ως «ταξί» και συντονιστές δρομολογίων.
Φυσικά, αυτό δεν αποδεικνύει αυτομάτως συνεννόηση ΜΚΟ και διακινητών. Αποδεικνύει, όμως, ότι η δράση στη θάλασσα μπορεί να επηρεάζει το ίδιο το επιχειρηματικό μοντέλο των κυκλωμάτων και τη δράση των διάφορων «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ.
Και στην Ελλάδα η εγκληματική δράση των γερμανικών ΜΚΟ
Στη Λέσβο, το 2020, η ΕΛ.ΑΣ. σχημάτισε κακουργηματική δικογραφία σε βάρος 33 μελών τεσσάρων ΜΚΟ και δύο ακόμη αλλοδαπών, έπειτα από έρευνα με συμμετοχή ΕΥΠ και Αντιτρομοκρατικής.
Η επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας έκανε λόγο για πληροφορίες, σχετικά με σημεία συγκέντρωσης στα τουρκικά παράλια, ώρες αναχώρησης, συντεταγμένες λέμβων και σημεία προσαιγιάλωσης στη Λέσβο. Οι αρχές συνέδεαν τη δράση, με τουλάχιστον 32 περιστατικά ή απόπειρες παράνομης διέλευσης. Σημείωση: Αυτά, για όσους Έλληνες μένουν σε Λέσβο, Χίο και Σάμο, είναι γνωστά.
Οι περισσότεροι από τους 35 κατηγορουμένους, ήταν Γερμανοί. Τελικά, η υπόθεση δεν οδηγήθηκε σε καταδίκες, καθώς το 2024 οι κατηγορίες κατέρρευσαν, λόγω ανεπαρκών αποδεικτικών στοιχείων, με ανεπιβεβαίωτες μέχρι στιγμής πληροφορίες να κάνουν λόγο για άνωθεν παρέμβαση. Και τον Ιανουάριο του 2026, σε διαφορετική υπόθεση της ERCI, 24 διασώστες και εθελοντές αθωώθηκαν επίσης.
Διάτρητα τα σύνορα της Ευρώπης
Από τα τουρκικά παράλια προς το Αιγαίο και πλέον από τη Λιβύη προς Κρήτη και Γαύδο, δίκτυα λαθροδιακινητών, εκμεταλλεύονται κάθε κενό φύλαξης.
Η Ελλάδα, έχει υποχρέωση να γνωρίζει ποιος κινείται κοντά στα σύνορά της, ποιος επικοινωνεί με λέμβους, ποιος χρηματοδοτείται από ποιον και αν υπάρχουν επαφές με διακινητές.
Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι θεμιτή, για ανθρώπους που θαλασσοπνίγονται. Μέχρι να διασωθούν και στην συνέχεια να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία ή τη Λιβύη. Η βοήθεια, όμως δεν αποτελεί λευκή επιταγή. Καμία ΜΚΟ, γερμανική, ελληνική ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, δεν μπορεί να λειτουργεί σαν παράλληλη αρχή πάνω από το κράτος και τους νόμους του.
Εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια, ακούμε ότι η πολιτική της Γερμανίας και η ανεξέλεγκτη δράση ορισμένων ΜΚΟ, τροφοδοτούν ένα σύστημα που τελικά φορτώνει το βάρος στις χώρες της Μεσογείου. Σήμερα, η ίδια η Ιταλία το καταγγέλλει επισήμως και βάζει αριθμούς στο τραπέζι. Έστω και με αυτούς τους μικρούς αριθμούς, που υπολογίζεται ότι είναι πολλαπλάσιοι.
Η Ελλάδα, οφείλει να κάνει το ίδιο: διαφάνεια, συνεχείς έλεγχοι, έρευνα κάθε ύποπτης επαφής και μηδενική ανοχή σε όποιον αποδειχθεί ότι, πίσω από την ταμπέλα της ΜΚΟ, βοηθά κυκλώματα να παραβιάζουν τα ελληνικά σύνορα. Γιατί ο σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή και η αλληλεγγύη σε όποιον το έχει πραγματικά ανάγκη, δεν μπορεί να σημαίνει κατάργηση των συνόρων. Ούτε η Ελλάδα, θα γίνει η χαβούζα της Ευρώπης.
About The Author
