Λίγα 24ωρα έχουν περάσει από την εκλογική νίκη του κεντροδεξιού Πέτερ Μάγιαρ έναντι του εθνοσυντηρητικού Βίκτορ Όρμπαν, που παρέμενε στο τιμόνι της εξουσίας για 16 συναπτά έτη, και οι πρώτοι εκβιασμοί των Βρυξελλών έπεσαν στο τραπέζι: “Ή αλλάζεις τις πολιτικές του προκατόχου σου ή χάνεις δισ. ευρωπαϊκών κονδυλίων”.
Βλέπετε, η νεοταξίτικη ελίτ που κατοικοεδρεύει στις Βρυξέλλες, δεςν παίζει. Για χρόνια, οι φιλολαϊκές και συντηρητικές πολιτικές του Όρμπαν, ήταν σαν μία παράταιρη πρόκα, στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα του άκρατου δικαιωματισμού, της οικονομικής λιτότητας, των λαθρολάγνων ΜΚΟ και της πράσινης απάτης. Ήθελαν μία βολική αλλαγή εξουσίας στην Ουγγαρία και την πέτυχαν, μέσω του Μάγιαρ.
Έτσι, σύμφωνα με το Politico, του έθεσαν στο τραπέζι ένα άτυπο, αλλά ξεκάθαρο “παζάρι”: η εκταμίευση των ευρωπαϊκών κονδυλίων προς την Ουγγαρία, συνδέεται άμεσα με την πλήρη αναθεώρηση της πολιτικής που ακολουθούσε η Βουδαπέστη επί Όρμπαν. Ιθύνων νους, ποιά άλλη; Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, που φέρεται να απαίτησε από τον νεοεκλεγέντα Μάγιαρ, αλλαγές σε μείζονα ζητήματα. Από τη μεταναστευτική πολιτική και το άσυλο, μέχρι τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και τη στάση απέναντι στην Ουκρανία.
Τί ζητά η Ούρσουλα
Κεντρικό σημείο της πίεσης προς τον Μάγιαρ, αποτελεί το “ξεκλείδωμα” του πακέτου των 90 δισ. ευρώ για την Ουκρανία, το οποίο είχε μπλοκάρει η κυβέρνηση Όρμπαν. Παράλληλα, η Ουγγαρία, καλείται να άρει τις επιφυλάξεις της για τις κυρώσεις κατά της Μόσχας και να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τη γραμμή των Βρυξελλών, ενώ στην λίστα των απαιτήσεων, περιλαμβάνονται μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς, αλλαγές στη λειτουργία της δικαιοσύνης, αλλά και αναθεώρηση πολιτικών που σχετίζονται με ζητήματα ΛΟΑΤΚΙ+.
Το διακύβευμα δεν είναι μικρό για την Ουγγαρία. Περίπου 17 δισ. ευρώ κονδυλίων παραμένουν “παγωμένα”, ενώ συνολικά έως και 35 δισ. ευρώ, βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση. Την ίδια στιγμή, η Ουγγαρία αντιμετωπίζει οικονομική πίεση, καθώς επιβαρύνεται με πρόστιμα για παραβίαση ευρωπαϊκών κανόνων στο άσυλο, ενώ υπάρχουν αυστηρά χρονικά περιθώρια για την αξιοποίηση επιπλέον κονδυλίων πριν αυτά χαθούν οριστικά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Πέτερ Μάγιαρ επιχειρεί να ισορροπήσει καταστάσεις, μέσα σε αυτόν τον ωμό εκβιασμό. Από τη μία, εμφανίζεται πιο διαλλακτικός, μετριοπαθής και φιλοευρωπαϊστής από τον προκάτοχό του, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης του δανείου προς την Ουκρανία. Από την άλλη, βέβαια, αποφεύγει -για την ώρα- να υιοθετήσει πλήρως τη γραμμή των Βρυξελλών, εκφράζοντας επιφυλάξεις για το κόστος των κυρώσεων και για την ταχεία ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ.
“Καρότο και μαστίγιο” για τον Πέτερ
Η εικόνα που διαμορφώνεται σήμερα, είναι αυτή μιας σχέσης “καρότου και μαστιγίου”. Οι Βρυξέλλες, δείχνουν πρόθυμες να συνεργαστούν με τη νέα κυβέρνηση, αλλά υπό αυστηρούς όρους, ενώ, η Βουδαπέστη, από την πλευρά της, καλείται να αποφασίσει εάν θα προχωρήσει σε βαθιές πολιτικές αλλαγές, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολυπόθητη χρηματοδότηση ή αν θα επιχειρήσει να διαπραγματευτεί μια πιο ισορροπημένη γραμμή.
Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη περίοδος αναμένεται κρίσιμη. Η Ουγγαρία μπαίνει σε μια νέα φάση, όπου το ερώτημα δεν είναι μόνο αν θα επιστρέψει πλήρως στο ευρωπαϊκό “μαντρί”, αλλά και με ποιους όρους. Και για πολλούς, η πίεση που ασκείται από την ΕΕ, θυμίζει λιγότερο διαπραγμάτευση και περισσότερο ένα πιστόλι στον κρόταφο ενός νεοεκλεγέντα πολιτικού.
About The Author
