Από ένα μικρό εργαστήριο του 1816 μέχρι τα κυνηγετικά πεδία, τα σκοπευτήρια και τις μάχες του 20ού και του 21ου αιώνα, η Remington δεν είναι μία ακόμη αμερικανική οπλοβιομηχανία. Είναι κομμάτι της ίδιας της ιστορίας των τυφεκίων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η «χράπα-χρούπα» Model 870, η αυτογεμής 1100 και το bolt-action Model 700, δεν ήταν απλά κάποιες εμπορικές επιτυχίες, αλλά μοντέλα – σταθμοί, που καθόρισαν ολόκληρες κατηγορίες όπλων και πέρασαν από το κυνήγι και τη σκοποβολή, έως το οπλοστάσιο αστυνομικών και στρατιωτικών υπηρεσιών. Πίσω όμως από τον μύθο των δύο αιώνων που έχει αφήσει η Remington, βρίσκονται ολόκληρα χρόνια τεχνολογικής εξέλιξης, σκληρού ανταγωνισμού, ποιοτικών διακυμάνσεων, οικονομικών λαθών, πτωχεύσεων και τελικά, μιας νέας αρχής, υπό τη RemArms.
Από τον Eliphalet Remington II, σε μια αμερικανική βιομηχανία
Η ιστορία της Remington, αρχίζει το 1816, όταν ο Eliphalet Remington II ξεκίνησε να κατασκευάζει κάννες και όπλα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Από εκεί, προέκυψε ένα από τα παλαιότερα και πιο αναγνωρίσιμα ονόματα στην αμερικανική βιομηχανία πυροβόλων όπλων, με παρουσία που απλώθηκε από την πρώιμη βιομηχανική εποχή, μέχρι τον σύγχρονο κόσμο της κυνηγετικής και στρατιωτικής τεχνολογίας.
Χρειάζεται, ωστόσο, μία σημαντική διευκρίνιση. Η σημερινή RemArms, δεν αποτελεί την ίδια ακριβώς νομική εταιρική οντότητα, που ξεκίνησε τη δραστηριότητά της τον 19ο αιώνα. Στο διάστημα των δύο και πλέον αιώνων, μεσολάβησαν πωλήσεις, συγχωνεύσεις, αλλαγές ιδιοκτησίας, αναδιαρθρώσεις και τελικά, η διάσπαση της Remington Outdoor Company το 2020. Ωστόσο, αυτό που παραμένει εντυπωσιακά σταθερό, είναι η συνέχεια του ονόματος, των μοντέλων και της βιομηχανικής κληρονομιάς που έχει αφήσει πίσω της η Remington.
Κατά τον 19ο αιώνα, η Remington εξελίχθηκε από εταιρεία κατασκευής καννών, σε πλήρη βιομηχανία όπλων. Στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους η παραγωγική της δυνατότητα, απέκτησε στρατηγική σημασία, καθώς η εταιρεία κατασκεύασε μεγάλους αριθμούς στρατιωτικών τυφεκίων για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ άλλων, κατασκεύασε τα M1903, M1903A3 και M1903A4, ενώ μετά το 1945, το βάρος μεταφέρθηκε εκ νέου στην πολιτική αγορά. Εκεί, η Remington θα έχτιζε το ισχυρότερο κομμάτι της μεταπολεμικής της ταυτότητας: Κυνήγι, σκοποβολή και όπλα μαζικής παραγωγής για τον μέσο Αμερικανό χρήστη.
Model 11: Ο Browning και οι πρώτες αυτογεμείς Remington
Το Remington Model 11 μπήκε στην παραγωγή το 1905 και βασιζόταν στο σχέδιο του John Moses Browning. Ήταν λειόκαννο αυτογεμές shotgun και όχι rifle, με λειτουργία βασισμένη στο σύστημα long recoil: Μετά τη βολή, κάννη και κλείστρο, κινούνταν αρχικά μαζί προς τα πίσω και στη συνέχεια διαχωρίζονταν κατά τον κύκλο εξαγωγής, επαναφοράς και τροφοδοσίας.
Για την εποχή του, το Model 11 ήταν τεχνολογικά σημαντικό. Τα αυτογεμή λειόκαννα δεν αποτελούσαν ακόμη αυτονόητο κομμάτι της κυνηγετικής αγοράς και η αρχιτεκτονική Browning, απέδειξε ότι ένα semi-automatic shotgun, μπορούσε να κατασκευαστεί μαζικά, να χρησιμοποιηθεί καθημερινά και να παραμείνει σε υπηρεσία για δεκαετίες. Η παραγωγή του έφθασε περίπου τις 850.000 μονάδες, γεγονός που από μόνο του δείχνει το μέγεθος της εμπορικής του αποδοχής.
Το Model 11, δημιουργήθηκε πρωτίστως ως πολιτικό κυνηγετικό και sporting shotgun, απέκτησε όμως και στρατιωτική παρουσία. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιήθηκε από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις για εκπαίδευση, φύλαξη εγκαταστάσεων, στρατιωτική αστυνομία και άλλες υπηρεσιακές αποστολές. Και αυτό είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της ιστορίας πολλών Remington. Ένα σχέδιο που δημιουργήθηκε για την πολιτική αγορά μπορούσε, υπό διαφορετικές διαμορφώσεις, να περάσει και σε στρατιωτική ή αστυνομική χρήση.
Model 11-48: Η τελευταία μεγάλη εποχή του recoil system
Το Model 11-48, εμφανίστηκε το 1949, ως η πρώτη μεγάλη μεταπολεμική αυτογεμής Remington. Διατήρησε τη recoil-operated φιλοσοφία, αλλά ενσωμάτωσε τη λειτουργία της σε πιο σύγχρονο βιομηχανικό και αισθητικό σχεδιασμό, αντανακλώντας τη μετάβαση της εταιρείας στη μεταπολεμική εποχή.
Παρήχθη σε 12, 16, 20 και 28 gauge, καθώς και σε .410 bore, με συνολική παραγωγή που τοποθετείται περίπου στις 455.600 μονάδες. Το 11-48, συχνά μένει στη σκιά του Model 11 και κυρίως του Model 1100, που ακολούθησε, όμως ιστορικά έχει ιδιαίτερη αξία, επειδή αντιπροσωπεύει το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο της recoil – operated σχολής της Remington, πριν από τη στροφή στα συστήματα αερίων.
Sportsman 58 και 878 Automaster: Το εργαστήριο του 1100
Το Sportsman 58, παρουσιάστηκε το 1956 και αποτέλεσε το πρώτο gas-operated autoloading shotgun της Remington, χωρίς τον παλαιότερο Browning – type recoiling μηχανισμό. Ακολούθησε το 1959, το Model 878 Automaster, με την εταιρεία να συνεχίζει να πειραματίζεται πάνω στην αξιοποίηση των αερίων της βολής για την κίνηση του μηχανισμού.
Εδώ βρίσκεται μία σημαντική διόρθωση, σε έναν συχνό μύθο: Το Model 1100, δεν ήταν το πρώτο αεριοκίνητο αυτογεμές της Remington. Ήταν όμως το μοντέλο που έκανε την τεχνολογία πραγματικά ώριμη και μαζική. Τα Sportsman 58 και 878 λειτούργησαν ως ενδιάμεσοι μηχανολογικοί σταθμοί, μέσω των οποίων η εταιρεία απέκτησε εμπειρία στα gas – operated συστήματα, αφήνοντας πίσω την κινητή κάννη των παλαιότερων recoil – operated σχεδίων. Βέβαια, δεν είχαν τη διάρκεια ζωής του 1100, αλλά χωρίς αυτά, δύσκολα θα είχε υπάρξει η μεγάλη επιτυχία του 1963.
Model 870: η «χράπα – χρούπα» που έγινε παγκόσμιο σημείο αναφοράς
Στην ελληνική κυνηγετική καθομιλουμένη, τα pump – action λειόκαννα, έχουν συνδεθεί εδώ και δεκαετίες με τον χαρακτηριστικό όρο «χράπα – χρούπα». Κανένα μοντέλο δεν ταυτίστηκε περισσότερο με αυτή την κατηγορία, από το Remington Model 870, το οποίο παρουσιάστηκε το 1950 και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη ίσως εμπορική επιτυχία της εταιρείας στα λειόκαννα.
Η επίσημη ιστορική βάση της Remington, μιλά για περισσότερα από 10 εκατομμύρια κατασκευασμένα 870, ενώ ο εξειδικευμένος αμερικανικός Τύπος, έχει αναφέρει ότι η συνολική παραγωγή ξεπέρασε αργότερα τα 11 εκατομμύρια. Η ασφαλέστερη διατύπωση, ωστόσο, είναι ότι κατασκευάστηκαν τουλάχιστον δέκα εκατομμύρια και πιθανότατα περισσότερα από έντεκα εκατομμύρια όπλα.
Το 870, είναι pump – action shotgun. Δεν είναι αυτογεμές και δεν είναι rifle. Ο κύκλος λειτουργίας του, πραγματοποιείται με τη χειροκίνητη κίνηση του fore – end και αυτή η μηχανική απλότητα, είναι ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του μοντέλου. Η επιτυχία του, όμως, δεν οφείλεται μόνο στην αντοχή, αλλά και στην εκπληκτική του προσαρμοστικότητα. Κατασκευάστηκαν field, waterfowl, trap, skeet, deer, police, riot και άλλες εκδόσεις, επιτρέποντας στην ίδια βασική λειτουργία να εμφανίζεται στο κυνήγι, το σκοπευτήριο, σε μια αστυνομική επιχείρηση ή στο πεδίο της μάχης.
Wingmaster, Express και Fieldmaster
Το 870 Wingmaster, αντιπροσώπευε επί δεκαετίες την πιο προσεγμένη mainstream εκδοχή της πλατφόρμας. Διέθετε καλύτερη επεξεργασία μεταλλικών επιφανειών, περισσότερο γυαλισμένο bluing και συνήθως ποιοτικότερο ξύλο. Το 870 Express, που εμφανίστηκε αργότερα, σχεδιάστηκε ως οικονομικότερη επιλογή και η διάκριση έχει σημασία, επειδή η σύγκριση ενός παλιού Wingmaster με ένα οικονομικό Express, δεν είναι απλώς σύγκριση «παλιάς» και «νέας» Remington. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, σύγκριση διαφορετικών επιπέδων προϊόντος.
Στα τελευταία χρόνια της παλιάς Remington, συγκεκριμένες σειρές Express δέχθηκαν κριτική για φινίρισμα, rough chambers, δυσκολίες εξαγωγής και ευκολότερη εμφάνιση επιφανειακής οξείδωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε Express παρουσίαζε πρόβλημα, αλλά αποτελεί επαναλαμβανόμενο σημείο κριτικής στον εξειδικευμένο Τύπο. Η σημερινή RemArms, έχει τοποθετήσει το 870 Fieldmaster ως βασική σύγχρονη έκδοση πεδίου, επιχειρώντας να αποκαταστήσει την αντίληψη ποιότητας γύρω από το όνομα.
Από το κυνήγι στο Βιετνάμ: Το πολεμικό πρόσωπο του 870
Το 870, δημιουργήθηκε κυρίως για την πολιτική αγορά, όμως η μεγάλη του απήχηση, το οδήγησε και στις υπηρεσίες ασφαλείας και στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, υπήρξαν οι πρώτες πολεμικές εκδόσεις του 870, ενώ στο Βιετνάμ χρησιμοποιήθηκε από προσωπικό του Ναυτικού των ΗΠΑ, Πεζοναύτες και ειδικές μονάδες.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε 870 είναι «πολεμικό όπλο». Ένα Wingmaster με μακριά κυνηγετική κάννη και ένα υπηρεσιακό ή στρατιωτικό 870, μοιράζονται τον ίδιο βασικό μηχανισμό, αλλά μπορεί να διαφέρουν σημαντικά σε κάννη, χωρητικότητα, κοντάκι και εξοπλισμό. Η διάκριση αυτή, ωστόσο, είναι απαραίτητη τόσο για την ιστορική ακρίβεια, όσο και για τη νομική αντιμετώπιση του όπλου.
