Όταν μια κυβέρνηση αντιμετωπίζει ακόμη και την πολιτιστική κληρονομιά ως επιχειρηματικό προϊόν, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μια απλή πολιτική επιλογή, αλλά ένα συνειδητό ξεπούλημα. Μια εθνική προδοσία.
Και αυτό ακριβώς έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με πρωταγωνίστρια τη Λίνα Μενδώνη, ψηφίζοντας το νομοσχέδιο που παραδίδει τη διαχείριση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σε μια Ανώνυμη Εταιρεία για 50 χρόνια, με δυνατότητα επέκτασης για άλλα 50.
Μπορεί να προσπαθούν να καθησυχάσουν τους Έλληνες, λέγοντας ότι «τα μνημεία δεν πωλούνται». Φυσικά, κανείς εχέφρων δεν μίλησε για πώληση των μαρμάρινων κιόνων της Ακρόπολης.
Το πραγματικό ζήτημα είναι, ποιος θα διαχειρίζεται τα έσοδα, ποιος θα αποφασίζει για τα εισιτήρια, τις εμπορικές χρήσεις, τις ιδιωτικές εκδηλώσεις, τις εκμισθώσεις, τα πωλητήρια, τα αναψυκτήρια και, συνολικά, τον τρόπο με τον οποίο θα «αξιοποιείται» η πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας.
Γιατί, αντί η διαχείρισή της να παραμένει σε φορέα που ελέγχεται αποκλειστικά από το Ελληνικό Δημόσιο, μεταφέρεται σε μια Ανώνυμη Εταιρεία ιδιωτικού δικαίου, με ένα μοντέλο που –όπως έχουμε δει τα τελευταία χρόνια– διευρύνει την εμπορική αξιοποίηση των μνημείων και διευκολύνει την ανάθεση κρίσιμων δραστηριοτήτων σε ιδιώτες.
Έτσι περνά η διαχείριση των μνημείων σε Α.Ε.
Με το νέο νομοσχέδιο, δημιουργείται από το Δημόσιο και τον ΟΔΑΠ, η «Hellenic Heritage Organisation Α.Ε.», μια εταιρεία που θα αναλαμβάνει κρίσιμες αρμοδιότητες γύρω από τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία.
Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, θα διαχειρίζεται τα ηλεκτρονικά εισιτήρια, τα εμπορικά καταστήματα, τα προϊόντα που βασίζονται στα ελληνικά μνημεία, την αξιοποίηση ακινήτων, τις συνεργασίες με ιδιώτες, ακόμη και τη διοργάνωση εκδηλώσεων, μέσα σε χώρους που αποτελούν σύμβολα της ελληνικής ιστορίας.
Η εταιρεία, θα έχει διάρκεια ζωής πενήντα ετών, με δυνατότητα παράτασης για ακόμη πενήντα. Δηλαδή, μια κυβέρνηση με τετραετή λαϊκή εντολή δεσμεύει ουσιαστικά τον τρόπο διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, για έναν ολόκληρο αιώνα. Πολύ… δημοκρατικό!
Η κυβέρνηση, επιμένει ότι η κυριότητα των μνημείων παραμένει στο Ελληνικό Δημόσιο. Ωστόσο, αυτό δεν απαντά στο βασικό ερώτημα. Γιατί άλλο η κυριότητα και άλλο η διαχείριση. Όποιος ελέγχει τη διαχείριση, ελέγχει τα έσοδα, τις χρήσεις, τις προτεραιότητες και, τελικά, την ίδια την πολιτιστική πολιτική της χώρας.
Τα μνημεία μετατρέπονται σε επιχειρηματικό προϊόν
Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που παρατηρούμε αυτή την παράλογη λογική. Τα τελευταία χρόνια, αυξήθηκαν κατακόρυφα οι τιμές των εισιτηρίων στους αρχαιολογικούς χώρους, καταργήθηκε η χειμερινή έκπτωση, θεσπίστηκαν ιδιωτικές επισκέψεις χιλιάδων ευρώ στην Ακρόπολη, εκχωρήθηκαν υπηρεσίες σε ιδιώτες, πραγματοποιήθηκαν πολυτελή δείπνα μέσα σε ιστορικούς χώρους και τα μνημεία, άρχισαν να αντιμετωπίζονται περισσότερο ως τουριστικές επιχειρήσεις και ντεκόρ για δεξιώσεις νεόπλουτων, παρά ως ιερά σύμβολα της ελληνικής Φυλής.
Το νέο νομοσχέδιο, δεν έρχεται να ανατρέψει αυτή την πορεία, αλλά να τη μονιμοποιήσει. Πλέον, η οικονομική εκμετάλλευση των μνημείων αποκτά μόνιμη εταιρική δομή, μέσω ενός μηχανισμού που θα διαχειρίζεται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από εισιτήρια, πωλητήρια, αναψυκτήρια, εκδόσεις και κάθε μορφή εμπορικής αξιοποίησης.
Για πολλούς αρχαιολόγους και εργαζόμενους του Υπουργείου Πολιτισμού, αυτό αποτελεί ακόμη ένα βήμα προς την πλήρη εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Όπως προειδοποιούν, ο μορφωτικός, ιστορικός και κοινωνικός χαρακτήρας των μνημείων υποχωρεί μπροστά στη λογική της αγοράς και της κερδοφορίας.
Μητσοτάκης και Μενδώνη αγνοούν τις αντιδράσεις
Παρά τις έντονες αντιδράσεις των εργαζομένων του Υπουργείου Πολιτισμού, του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, επιστημονικών φορέων, της ΑΔΕΔΥ και σύσσωμης της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση επέλεξε να προχωρήσει χωρίς να κάνει πίσω. Όπως, άλλωστε, κάνει σχεδόν πάντα, επιβάλλοντας τις επιλογές της, χωρίς καμία διαβούλευση.
Η Λίνα Μενδώνη, χαρακτήρισε όσους αντιδρούν περίπου ως… κινδυνολόγους και επέμεινε ότι η πολιτιστική κληρονομιά προστατεύεται πλήρως.
Ωστόσο, χιλιάδες άνθρωποι που υπηρετούν τον πολιτισμό έχουν εντελώς διαφορετική άποψη. Υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση, αντιμετωπίζει τα μνημεία όχι ως εθνική παρακαταθήκη, αλλά ως οικονομικό εργαλείο. Και αυτή είναι μια κριτική που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ξενόδουλη κυβέρνησή του, παρουσιάζουν την επιλογή αυτή ως «εκσυγχρονισμό». Στην ουσία, όμως, πρόκειται για ακόμη ένα επεισόδιο μιας πολιτικής που παραδίδει σταδιακά κάθε δημόσιο αγαθό στη λογική της αγοράς. Μετά το νερό, την ενέργεια και τις υποδομές, τώρα στο στόχαστρο βρίσκεται και η πολιτιστική μας κληρονομιά.
Η Ελλάδα δεν πωλείται
Η Ελλάδα, δεν είναι πολυεθνική εταιρεία. Είναι Ιστορία, Αίμα και Παράδοση. Η Ακρόπολη, δεν είναι εμπορικό σήμα. Οι Δελφοί, οι Μυκήνες, η Κνωσός, η Επίδαυρος, η Βεργίνα και οι εκατοντάδες αρχαιολογικοί χώροι της πατρίδας μας, δεν δημιουργήθηκαν για να γεμίζουν εταιρικούς ισολογισμούς. Δεν παραδόθηκαν σε εμάς, για να τους αντιμετωπίζουμε με οικονομικούς όρους.
Αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού. Είναι η παρακαταθήκη των προγόνων μας και η κληρονομιά των παιδιών μας.
Καμία κυβέρνηση, δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να αντιμετωπίζει αυτή την κληρονομιά με αποκλειστικά οικονομικά κριτήρια. Καμία κυβέρνηση, δεν μπορεί να δεσμεύει για έναν ολόκληρο αιώνα, τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειρίζεται τα ιερότερα σύμβολα του ελληνικού Έθνους.
Γιατί, κύριοι της κυβέρνησης, η πολιτιστική μας κληρονομιά δεν είναι εμπόρευμα. Δεν είναι εργαλείο δημοσίων σχέσεων. Δεν είναι πεδίο κερδοφορίας.
Είναι η ψυχή του Ελληνισμού. Και η ψυχή ενός Έθνους δεν εκχωρείται, δεν τιμολογείται και δεν παραδίδεται σε καμία Ανώνυμη Εταιρεία.
About The Author
